Gewonde

Hoe hij met zijn hart wil ruiken aan mijn wond, die ik verstop onder mijn rode hoed.

Hoe hij zijn rechter broekspijp opkrult voor hij knielt op zijn knie.

Papaverweg is de straat waar ik voor het eerst mijn wond liet groeien.

Het was mijn roeping om mijn afgestompde huid kleur te geven met een deksel. Zijn neus is genereus.

Ik mag altijd onder dat glimmend topje mijn huid leggen.

Zelfs als ik stink naar aangebrand vlees en verschroeid huid.

Hij zou nooit verdrinken in mijn kolkende, vochtige buien

die prikken in je ogen als sop.

Zijn grip is als hazentanden in mijn jong, donzig vel.

De error als ik weer te lang in zijn gebit ben gevangen.

Mijn vochtige buien kunnen overkoken naar sponzige transpiratie als hij mijn haren lospunnikt uit mijn knot.

Zijn reukheuvel nieuwsgierig.

Hoe kon rood naar zwart naar rood verkleuren.

In het ritme van mijn fantasie hoe mijn heuvels van klieren staren.

Hoe wijzers staren naar de tijd dat ik de staarwedstrijd mag stilleggen.

Hoe hij met zijn hart wil ruiken aan mijn wond.

Zucht

Mijn wangen vangen een waterval.

Mijn botten willen zich bergen als een hoopje merg.

De wond die voorheen nog openstond voor tedere stiksels, versteend zo langzaam naar rots.

Zin om mijn rode deksel op mijn potdichte holling te draaien.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s