Kuilen

Iets met perspectief en verleden enzo, liefs Krage

Losgeslagen hoop is gaan zakken
Waardoor ik nu mijn ledematen zoek
Ik moet mezelf weer gaan oppakken
Alles verwoest. Ook dat ene handboek
Zo eentje met van die diepe kuilen
Want het zei me hoe ik sterk kon lijken
En wanneer ik vrij uit mocht huilen
En hoe ik kon zorgen niet te zeiken
Zodat ik wist hoe ik van jou mocht houden
Tot ik vergat hoeveel ik me had gegeven
Gebukt onder je kaft lag ik tussen je woorden
Die scheurden. Ik was nog een beetje in leven
Ik voelde ze, omdat ik ze niet wilde horen
En kroelde ze, want zo hield ik ons samen
-Wist niet wie dit handboek heeft geschreven-
vervolgens plette ik jou dat je niet kon ademen
wist niet meer waar ik was gebleven
in ieder geval niet bij mezelf
vanaf nu wil ik niet meer schuilen
ik verzamel me weer vanaf de grond
van geplette dromen zonder kuilen
waar ik eerder van opstond

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s